[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) لِبَعْضِ مُخَاطِبیهِ وَ قَدْ تَکَلَّمَ بکَلِمَةٍ یُسْتَصْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا: لَقَدْ طِرْتَ شَکِیراً وَ هَدَرْتَ سَقْباً.
قال الرضی: و الشکیر هاهنا أول ما ینبت من ریش الطائر قبل أن یقوی و یستحصف، و السقب الصغیر من الإبل و لا یهدر إلا بعد أن یستفحل.[/hadith]
ترجمه (محمد دشتی):
ضرورت موقعیّت شناسی (اخلاقی، تربیتی):
و درود خدا بر او، (شخصی در حضور امام سخنی بزرگتر از شأن خود گفت، فرمود:) پر در نیاورده پرواز کردی، و در خردسالی آواز بزرگان سر دادی.
(سید رضی گوید: شکیر، نخستین پرهایی است که بر بال پرنده می روید و نرم و لطیف است و سقب، شتر خردسال است زیرا شتر بانگ در نیاورد تا بالغ شود.)