[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) لِبَعْضِ مُخَاطِبیهِ وَ قَدْ تَکَلَّمَ بکَلِمَةٍ یُسْتَصْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا: لَقَدْ طِرْتَ شَکِیراً وَ هَدَرْتَ سَقْباً.
قال الرضی: و الشکیر هاهنا أول ما ینبت من ریش الطائر قبل أن یقوی و یستحصف، و السقب الصغیر من الإبل و لا یهدر إلا بعد أن یستفحل.[/hadith]
امام (ع) به یکی از مخاطبانش -که سخنی فراتر از حدّ خود گفته بود- فرمود: «لَقَدْ طِرْتَ شَکِیراً وَ هَدَرْتَ سَقْباً»:
کلمه «شکیر» و کلمه «سقب» را به جهت کم ارزشی او به خاطر سخنی که در محضر امام گفته بود، و صفت پرواز کردن و بانگ برآوردن را به خاطر گفتن چنین سخنی که بیجا بوده و او شایستگی گفتنش را نداشته است -برای آن شخص استعاره آورده است- همان طوری که پرواز در شأن جوجه پر در نیاورده، و بانگ بر آوردن در خور کودک نمی باشد.
