[hadith]وَ رُوِیَ أَنَّهُ (علیه السلام)، قَلَّمَا اعْتَدَلَ بهِ الْمِنْبَرُ إِلَّا قَالَ أَمَامَ الْخُطْبَةِ:
أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا اللَّهَ، فَمَا خُلِقَ امْرُؤٌ عَبَثاً فَیَلْهُوَ، وَ لَا تُرِکَ سُدًی فَیَلْغُوَ؛ وَ مَا دُنْیَاهُ الَّتِی تَحَسَّنَتْ لَهُ، بخَلَفٍ مِنَ الْآخِرَةِ الَّتِی قَبَّحَهَا سُوءُ النَّظَرِ عِنْدَهُ؛ وَ مَا الْمَغْرُورُ الَّذی ظَفِرَ مِنَ الدُّنْیَا بأَعْلَی هِمَّتِهِ، کَالْآخَرِ الَّذی ظَفِرَ مِنَ الْآخِرَةِ بأَدْنَی سُهْمَتِهِ.[/hadith]
ترجمه (محمد دشتی):
هدفداری انسان و ضرورت تقوا (اخلاقی، اجتماعی):
و درود خدا بر او، (نقل کردند که امام علیه السّلام کمتر بر منبری می نشست که پیش از سخن این عبارت را نگوید:)
ای مردم از خدا بترسید، هیچ کس بیهوده آفریده نشد تا به بازی پردازد، و او را به حال خود وانگذاشته اند تا خود را سرگرم کارهای بی ارزش نماید،
و دنیایی که در دیده ها زیباست، جایگزین آخرتی نشود که آن را زشت می انگارند،
و مغروری که در دنیا به بالاترین مقام رسیده، چون کسی نیست که در آخرت به کمترین نصیبی رسیده است.