روایت شده است که امام علیه السّلام کمتر می شد که بر منبر نشیند مگر آنکه پیش از خطبه خواندن (در باره پرهیزکاری) می فرمود:
ای مردم، از خدا بترسید که هیچکس بیهوده آفریده نشده تا بازی کند، و خود سر رها نگشته تا کار بیجا انجام دهد،
2- و نیست دنیای او که خود را برایش آراسته و نیکو نموده عوض و جا گیر آخرتی که آنرا بد نگریستن نزد او زشت وانموده است،
3- و نیست مغرور و فریفته ای که به بالاترین همّت و کوشش خود از دنیا فیروزی یافته باشد مانند دیگری که از آخرت به کمترین نصیب و بهره خویش دست یافته (زیرا اگر شخص پادشاهی روی زمین بدست آورد با کسیکه کار کوچک کم بهره ای برای آخرت انجام دهد یکسان و برابر نمی باشد چون فیروزی او با همه گرفتاریها و اندوههای بیشمار بپایان رسیده و نیست گردد و فیروزی دیگری همیشگی بوده هیچ غمّ و اندوهی بآن راه نخواهد یافت).