[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): طُوبَی لِمَنْ ذَلَّ فِی نَفْسهِ، وَ طَابَ کَسْبُهُ، وَ صَلَحَتْ سَرِیرَتُهُ، وَ حَسُنَتْ خَلِیقَتُهُ، وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ، وَ أَمْسَکَ الْفَضْلَ مِنْ لِسَانِهِ، وَ عَزَلَ عَنِ النَّاس شَرَّهُ، وَ وَسعَتْهُ السُّنَّةُ، وَ لَمْ یُنْسَبْ إلَی الْبدْعَةِ.
[قال الرضی رحمه الله تعالی أقول و من الناس من ینسب هذا الکلام إلی رسول الله (صلی الله علیه وآله) و کذلک الذی قبله].[/hadith]
ترجمه (محمد دشتی):
الگوهای کامل انسانیّت (اخلاقی):
و درود خدا بر او، فرمود: خوشا به حال آن کس که خود را کوچک می شمارد، و کسب و کار او پاکیزه است، و جانش پاک، و اخلاقش نیکوست، که ما زاد بر مصرف زندگی را در راه خدا بخشش می کند، و زبان را از زیاده گویی باز می دارد و آزار او به مردم نمی رسد، و سنّت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم او را کفایت کرده، بدعتی در دین خدا نمی گذارد.
(برخی حکمت 123 و 122 را از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم نقل کرده اند).