امام علیه السلام فرمود: خوشا به حال کسی که در نزد خود کوچک (و متواضع) است (و در نظر مردم بزرگ وعزیز) و کسی که کسب و کار او طیّب و حلال باشد و باطنش پاک و صالح، کسی که اخلاق او نیکو باشد و اموال اضافی خود را در راه خدا انفاق کند و کسی که سخنان زائد زبانش را نگه میدارد و آزار او به مردم نمیرسد و آن کس که سنت برای او کافی است و بدعتی از او سر نمیزند.
مرحوم سیّد رضی میگوید: بعضی از مردم این کلام حکمتآمیز و همچنین کلامی را که قبل از آن است به رسول خدا صلی الله علیه وآله نسبت دادهاند.