خوشا کسیکه نفسش رام گشت (فروتنی پیشه نمود) و عمل و کردارش پاک و شایسته، و نیّتش (اعتقاداتش) پسندیده، و خویش نیکو بود، و فزونی از مال و دارائیش را (در راه خدا به مستمندان) انفاق نمود، و پر گوئی را از زبانش نگاه داشت (بیجا نگفت) و بدیش را از مردم دور گردانید (آزار نرسانید) و سنّت (روش پیغمبر اکرم) بر او سخت نیامد، و به بدعت نسبت داده نشد.
(سیّد رضیّ «علیه الرّحمة» فرماید:) می گویم: بعضی از مردم این سخن و همچنین سخن پیش از آنرا به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله نسبت می دهند.