[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): رُبَّ مَفْتُونٍ بحُسْنِ الْقَوْلِ فِیه.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «رُبَّ مَفْتُونٍ بحُسْنِ الْقَوْلِ فِیهِ»:
بسا کسی که از گفته نیک دیگران در باره خود، دچار فتنه شده است.
اصل فتنه به معنی انصراف است، یعنی بسا شخصی که از کسب فضیلت و اطاعت خدا و تکمیل فضیلت، به دلیل ستایش و تعریف دیگران انصراف حاصل کرده است مثل کسی که مثلا مردم او را به فزونی عبادتش بستایند، و این باعث اکتفا کردن او به همان مقدار گردد.
سید رضی (رحمة اللّه علیه) می گوید: این کلام را در آخرین قسمت از سخنان برگزیده امیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)، آوردیم در حالی که سپاس می گوییم خداوند سبحان را بر این که منّت نهاد و به ما توفیق داد تا آنچه از سخنان امام در اطراف پراکنده بود جمع آوری کنیم و مطالب دور را از گوشه و کنار به هم نزدیک سازیم. و همان طوری که از آغاز شرط کردیم، تصمیم ما بر این شد که چند ورقی سفید در آخر هر بابی از ابواب بیفزاییم، تا پراکنده را در خود جا دهد و کلام تازه وارد و شاید چیزی را که پس از دشواری، برای ما روشن شود، و پس از پراکندگی به دست ما بیفتد، به آن ملحق سازیم.
سید رضی، در کلمات برگزیده از امام (ع) تا اینجا رسیده و همین جا پایان داده است، اما در همان زمان، از سخنان زیبای امام مقدار بیشتری یا با گزینش خود او، و یا وسیله اهل علمی که در محضر او بودند، افزوده شده است، و این افزوده گاهی در خارج از متن و گاهی در داخل متن پیوسته به آخر برگزیده وی به چشم می خورد.
نقل کرده اند که این قبیل سخنان بر سیّد خوانده شده و او خود دستور داده تا به متن بیفزایند و اوّلین سخن این است: ...
