[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا وَ الَّذی أَمْسَیْنَا مِنْهُ فِی غُبْرِ [غُبَّرِ] لَیْلَةٍ دَهْمَاءَ تَکْشرُ عَنْ یَوْمٍ أَغَرَّ، مَا کَانَ کَذَا وَ کَذَا.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «لَا وَ الَّذی أَمْسَیْنَا مِنْهُ فِی غُبَّرِ لَیْلَةٍ دَهْمَاءَ- تَکْشرُ عَنْ یَوْمٍ أَغَرَّ مَا کَانَ کَذَا وَ کَذَا»:
کلمه: «تکشّر» عاریه برای شب آمده است از آن رو که از روشنی روز جدا شده، همچون کسی که می خندد، و این سوگند در نهایت فصاحت است، و از چنین فصاحتی سوگند خورنده و شنونده منفعل می گردد.
