[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إمْش بدَائِکَ، مَا مَشَی بک.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «امْش بدَائِکَ مَا مَشَی بکَ»:
در روایتی، «ما حملک» است، یعنی: تا وقتی که بیماری تو را از پا در نیاورده و ناتوان نساخته، تحت تأثیر بیماری قرار نگیر و از دست او ناتوان مشو، بلکه به صورت افراد تندرست باش.
بعضی گفته اند در این سخن اشارتی است بر پوشیده داشتن بیماری، چنان که پیامبر (ص) فرموده است: «پوشیده داشتن صدقه، بیماری و مصیبت از جمله گنجهای نیکوکاری است» و چه بسا فایده آن نوعی تحمّل مشقت و ریاضت باشد، و ریاضت و تحمّل سختی کمک به طبیعت انسان است و او را در برابر بیماری مقاوم می سازد، و بعضی از بیماریها به وسیله حرکات بدن از بین می روند.
صفت ماشی را برای بیماری به اعتبار این که او زمین و فرش لازم ندارد، استعاره آورده است، پس در حقیقت شخص بیماری را همراه داشته و او را می برد.
