[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) فِی مَدْحِ الْأَنْصَارِ
:
هُمْ وَ اللَّهِ رَبَّوُا الْإِسْلَامَ کَمَا یُرَبَّی الْفِلْوُ، مَعَ غَنَائِهِمْ بأَیْدیهِمُ السِّبَاطِ وَ أَلْسنَتِهِمُ السِّلَاطِ.[/hadith]
الحادیة و الاربعون بعد أربعمائة من حکمه علیه السّلام:
(441) و قال علیه السّلام فی مدح الأنصار: هم و اللَّه ربّوا الإسلام کما یربّی الفلوّ مع غنائهم بأیدیهم السّباط و ألسنتهم السّلاط. (86621- 86601)
اللغة:
(الفلو): المهر (السباط): السّماح و یقال للحاذق فی الطعن: إنه لسبط الیدین یرید أنه ثقیف فیه (السلاط): الحدید الفصیح.
الاعراب:
بأیدیهم متعلّق بغنائهم و الباء سببیّة أو بقوله: ربّوا، و یجوز تعلّقه بهما علی وجه التنازع و هو أکمل معنا.
المعنی:
تشبیه بلیغ کلامه هذا [هم و اللَّه ربّوا الإسلام ...] بلیغ فی مدح الأنصار من وجوه:
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 530
1- اخلاصهم فی الدّین و ایمانهم باللّه و رسوله عن یقین و تفادیهم فیه، لأنّه شبّه حبّهم و تربیتهم للاسلام بحبّ الفلو و المهر الذی کان عزیزا عند العرب إلی الغایة.
2- وصفهم بالشجاعة بقوله (أیدیهم السباط) بل و السماحة، لدلالة اللّفظ علی کلتا الصّفتین.
3- وصفهم بالفصاحة و حسن البیان، و قد وصفهم رسول اللَّه بقوله صلّی اللَّه علیه و آله: «انکم لتکثرون عند الفزع و تقلّون عند الطمع» و کفی به فخرا.
الترجمة:
در مدح أنصار فرمود: هم ایشان بخدا سوگند اسلام را بمانند کرّه اسب عزیزی پرورش دادند با این که طمعی و نیازی نداشتند، زیرا دستشان باز بود و زبانشان شیوا و دراز.
