[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) لِبَعْضِ مُخَاطِبیهِ وَ قَدْ تَکَلَّمَ بکَلِمَةٍ یُسْتَصْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا: لَقَدْ طِرْتَ شَکِیراً وَ هَدَرْتَ سَقْباً.
قال الرضی: و الشکیر هاهنا أول ما ینبت من ریش الطائر قبل أن یقوی و یستحصف، و السقب الصغیر من الإبل و لا یهدر إلا بعد أن یستفحل.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص173
و قال علیه السّلام لبعض مخاطبیه و قد تکلّم بکلمة یستصغر مثله عن قول مثلها: لقد طرت شکیرا، و هدرت سقبا. قال: الشکیر هاهنا اوّل ما ینبت من ریش الطائر قبل ان یقوی و یستحصف. و السقب: الصغیر من الابل، و لا یهدر الا بعد ان یستفحل. «و آن حضرت به یکی از مخاطبهای خود که سخنی گفته بود که از گفتن چنان سخنی کوچک تر شمرده می شد فرمود: همانا با پرهای نخستین پریدی و در خردسالی بانگ برکشیدی».
سید رضی گوید: شکیر در این سخن به معنی نخستین پرهایی است که در پرنده پیش از آنکه نیرومند و استوار شود، می روید. و سقب شتر خردسال است و شتر تا فحل نشود بانگ برنمی آورد.»
ابن ابی الحدید می گوید: نظیر این سخن اعراب است که غوره نشده مویز شده است.
