امام علیه السّلام هنگام برخورد به دشمن و آمادگی بجنگ (با خداوند مناجات و راز و نیاز نموده و از او یاری خواسته چنین) می گفت:
خدایا بسوی تو دلها (ی ما) گشوده گشته، و گردنها (مان) کشیده شده، و چشمها (مان) باز مانده، و پاها (مان) براه افتاده، و بدنها (مان) نزار گردیده است (از غیر تو چشم پوشیده و در اطاعت و بندگیت از همه چیز گذشته ایم، پس ما را یاری فرما تا رضاء و خوشنودی ترا بدست آوریم).
خدایا (با رفتن پیغمبرت از بین ما) دشمنی پنهان آشکار گشت، و دیگهای کینه ها به جوش آمد.
خدایا از نبودن پیغمبرمان و بسیاری دشمنان و پراکندگی خواهشها و اندیشه هامان بتو شکایت می کنیم (رنجش خود را از این مردم بتو اظهار می نماییم تا آنان را بکیفر رسانی، پس از اینرو از تو درخواست می کنیم آنچه را که حضرت شعیب بر اثر بد رفتاری امّت از تو درخواست نمود و گفت «در قرآن کریم سوره 7 آیه 89 است»: «رَبَّنَا افْتَحْ بَیْنَنا وَ بَیْنَ قَوْمِنا بالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَیْرُ الْفاتِحِینَ» یعنی) پروردگار ما بین ما و دشمنانمان بحقّ حکم فرما (حقّ و راستی را بین ما نمایان ساز تا ایشان بفهمند کدام یک بر حقّ می باشیم) و تو بهترین حکم کنندگان هستی (که حقّ را نمایان می سازی).