و از نامه آن حضرت است به جریر، پسر عبد اللّه بجلّی هنگامی که او را نزد معاویه فرستاده بود:
اما بعد چون نامه من به تو رسد، معاویه را وادار تا کار را یکسره نماید. دو دلی را بگذارد و به یکسو گراید. سپس او را آزاد گذار در پذیرفتن جنگی که مردم -شکست خورده- را از خانه هاشان برون اندازد، یا آشتیی که -وی را- خوار سازد. اگر جنگ را پذیرفت بیا و ماندن نزد او را نپذیر، و اگر آشتی را قبول کرد، از او بیعت بگیر، و السلام.