[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ أَوْلَی النَّاس بالْأَنْبیَاءِ أَعْلَمُهُمْ بمَا جَاءُوا بهِ؛ ثُمَّ تَلَا "إِنَّ أَوْلَی النَّاس بإِبْراهِیمَ لَلَّذینَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبیُّ وَ الَّذینَ آمَنُوا" الْآیَةَ. ثُمَّ قَالَ إِنَّ وَلِیَّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه وآله) مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ إِنْ بَعُدَتْ لُحْمَتُهُ، وَ إِنَّ عَدُوَّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه وآله) مَنْ عَصَی اللَّهَ وَ إِنْ قَرُبَتْ قَرَابَتُهُ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «إِنَّ أَوْلَی النَّاس بالْأَنْبیَاءِ أَعْلَمُهُمْ بمَا جَاءُوا بهِ...»:
چون هدف انبیا (ع) دعوت مردم به اطاعت پروردگار بوده است، بنا بر این هر کس که خدا را بیشتر اطاعت کند، موافق تر با آنان بوده، و به دل و جان آنها نزدیکتر، و نسبتش به ایشان استوارتر خواهد بود. و چون اطاعت ایشان جز با آگاهی بدانچه از جانب خدا آورده اند میسر نیست، آگاهترین مردم بدانها، نزدیکترین فرد و شایسته ترین کس به وابستگی با ایشان خواهد بود، و دلیل این مطلب، آیه مورد ذکر است.
امام (ع) حالت انبیا را بیان کرده است، تا به طور اجمال مقصود آن حضرت روشن شود، و بعد نام حضرت محمد (صلی الله علیه وآله) را -همان طور که روش یک سخنگوست- بطور خصوص ذکر کرده است. و مراد به ولیّ در اینجا همان اولی و دوست است. و اشاره نموده است بر این که اطاعت خدا دلیل اولویت به محمد (صلی الله علیه وآله)، و نافرمانی خدا دلیل دشمنی با اوست، هر چند که شخص مطیع، خویشاوندی نزدیکی نداشته و یا شخص عاصی خویشاوندی نزدیکی داشته باشد، برای این که معلوم شود، طاعت و معصیت دو علّت مستقل برای دوستی و دشمنی با حضرت محمد (صلی الله علیه وآله) هستند تا میل به اطاعت و نفرت از معصیت به وجود آید.
