[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) فِی دُعَاءٍ اسْتَسْقَی بهِ: اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلُلَ السَّحَاب، دُونَ صِعَابهَا.
قال الرضی: و هذا من الکلام العجیب الفصاحة و ذلک أنه (علیه السلام) شبّه السحاب ذوات الرعود و البوارق و الریاح و الصواعق بالإبل الصعاب التی تقمص برحالها و تقص برکبانها و شبّه السحاب خالیة من تلک الروائع بالإبل الذلل التی تحتلب طیعة و تقتعد مسمحة.[/hadith]
امام (ع) در دعای طلب باران، عرض کرد: «اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلُلَ السَّحَاب دُونَ صِعَابهَا»:
خدایا ما را آب ده، از ابرهای رام فرمانبردار، نه با ابرهای سخت نافرمان.
سید رضی می گوید: این سخن از کلماتی است که فصاحتش شگفت آور است، توضیح این که امام (ع) ابرهایی را که دارای رعد و برق و صاعقه ها هستند به شتران سرکش که برمی جهند با بارها و برمی جهانند سواران را و ابرهای خالی از این چیزهای ترسناک را تشبیه کرده به شتر رام که شیرش را می دوشند و به آن فرمان می دهند و بر آنها سوار می شوند و آن حیوانی خوش رفتار است.
کلمات «الذّلل» و «الصّعاب» به دلیل همان وجه شبهی که سید رضی فرمود، استعاره برای ابر آورده شده اند. در عبارت سیّد رضی: «قصت به راحلته» یعنی با بارها بر می جهند و سوارها را نیز برمی جهانند به حدی که نزدیک است بیفتند. «روایع»، یعنی امور ترسناک.
