[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): الْإِیمَانُ أَنْ تُؤْثِرَ الصِّدْقَ حَیْثُ یَضُرُّکَ عَلَی الْکَذب حَیْثُ یَنْفَعُکَ، وَ أَلَّا یَکُونَ فِی حَدیثِکَ فَضْلٌ عَنْ عَمَلِکَ، وَ أَنْ تَتَّقِیَ اللَّهَ فِی حَدیثِ غَیْرِکَ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «عَلَامَةُ الْإِیمَانِ أَنْ تُؤْثِرَ الصِّدْقَ حَیْثُ یَضُرُّکَ عَلَی الْکَذب حَیْثُ یَنْفَعُکَ- وَ أَلَّا یَکُونَ فِی حَدیثِکَ فَضْلٌ عَنْ عَمَلِکَ- وَ أَنْ تَتَّقِیَ اللَّهَ فِی حَدیثِ غَیْرِکَ»:
نشانه ایمان آن است که راستگویی را حتّی در جایی که برای تو زیان دارد بر دروغگویی سود بخش برگزینی، و دیگر این که گفتارت از حدّ دانسته ات بیشتر نباشد، و در باره (غیبت دیگران یا) نقل حدیث دیگران از خدا بترسی.
امام (ع) از نشانه های ایمان به سه مورد اشاره کرده است:
1- راست زیانبخش را بر دروغ سودمند -به خاطر علاقه به فضیلت و نپسندیدن دونمایگی- ترجیح دهد.
2- در سخنش چیزی علاوه بر دانسته هایش نگوید که همین است عدالت در گفتار و دوری گزیدن از دروغ.
3- در سخن گفتن راجع به دیگران خدا را در نظر بگیرد، و با غیبت کردن یا گوش دادن به غیبت دیگران آبروی کسی را به خطر نیندازد، و بعضی گفته اند: مقصود امام آن است که در نقل حدیث دیگران، چنان که هست رعایت امانت کند، و کم و زیاد نکند.
