[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ عَظَّمَ صِغَارَ الْمَصَائِب، ابْتَلَاهُ اللَّهُ بکِبَارِهَا.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص231
من عظّم صغار المصائب، ابتلاه الله بکبارها. «آن که مصیبتهای کوچک را بزرگ شمرد خداوندش گرفتار مصایب بزرگ فرماید.»
بدون تردید همین گونه است که چنان شخصی از خداوند شکایت می کند و قضای خدا را خوش نمی دارد و نعمتی را که در تخفیف مصیبت او داده شده است، منکر است و چیزهایی از حوادث روزگار را که بسیار سخت نیست، بسیار سخت می داند و میان مردم بیش از حد لازم اظهار اندوه می کند. و هر کس که چنین کند سزاوار خشم خداوند است و به نکبت بیشتری گرفتار می شود. وظیفه هر کس است که چون در کاری سخت افتاد و از آن متألم شد یا چیزی از تن و مال خود را از دست داد، خداوند متعال را ستایش کند و بگوید: شاید با این کار گرفتاری و بلای بزرگتری را از من دفع داده است و بر فرض که بخشی از مال من از میان رفته است، بخشهای بیشتری باقی مانده است. آن چنان که چون خوره بر پای عروة بن زبیر افتاد و آن را قطع کردند و پسرش هم مرد، گفت: بار خدایا اگر عضوی از مرا گرفتی، اعضای دیگر را رها فرمودی و اگر پسری را گرفتی، پسرانی را باقی گذاردی. آنچه فرمودی گوارا باد، اگر چیزی گرفتی، چیزها باقی نهادی و اگر مبتلا فرمودی، عافیت بخشیدی.
