[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ أَعْظَمَ الْحَسَرَاتِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ، حَسْرَةُ رَجُلٍ کَسَبَ مَالًا فِی غَیْرِ طَاعَةِ اللَّهِ، فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَأَنْفَقَهُ فِی طَاعَةِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ فَدَخَلَ بهِ الْجَنَّةَ، وَ دَخَلَ الْأَوَّلُ بهِ النَّارَ.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 506
الثامنة بعد أربعمائة من حکمه علیه السّلام:
(408) و قال علیه السّلام: إنّ أعظم الحسرات یوم القیامة حسرة رجل کسب مالا فی غیر طاعة اللَّه، فورثه رجل فأنفقه فی طاعة اللَّه سبحانه، فدخل به الجنّة و دخل الأوّل به النّار. (85861- 85831)
المعنی:
کلامه هذا یحتمل وجهین:
الأوّل- أنّه کسب المال من وجه محرّم و لکن وصل إلی الوارث بوجه محلّل کالمأخوذ بالربا فانّه إذا اختلط بالمال و مات آخذه یحلّ لوارثه، و کما إذا لم یعلم الوارث بحرمته أصلا أو خمسه فیما یتعلّق به الخمس من المشتبه بالحرام أو ارتکب الخلاف فی الکسب و لم یسر إلی حرمة المأخوذ به کما فی الغش و النجش.
الثانی- أنّه کسبه لماله کان حلالا و لکنّه عصی اللَّه فی سائر اموره لکونه تارک الصّلاة و الصّوم مثلا، و له أمثاله کثیرة فی کلّ عصر.
الترجمة
بزرگترین افسوس در روز قیامت افسوس کسی است که مالی در غیر طاعت خدا بدست آورده و مردی مالش را بارث برده و آنرا در طاعت خداوند سبحان صرف کرده و ببهشت رفته و آن أوّلی بدوزخ رفته.
