[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا یَنْبَغِی لِلْعَبْد أَنْ یَثِقَ بخَصْلَتَیْنِ: الْعَافِیَةِ وَ الْغِنَی؛ بَیْنَا تَرَاهُ مُعَافًی إِذْ سَقِمَ، وَ بَیْنَا تَرَاهُ غَنِیّاً إِذ افْتَقَرَ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «لَا یَنْبَغِی لِلْعَبْد أَنْ یَثِقَ بخَصْلَتَیْنِ الْعَافِیَةِ وَ الْغِنَی- بَیْنَا تَرَاهُ مُعَافًی إِذْ سَقِمَ وَ بَیْنَا تَرَاهُ غَنِیّاً إِذ افْتَقَرَ»:
سزاوار بنده ای نیست که به دو چیز پشت گرم باشد: تندرستی و مالداری، زیرا در همان میان که او را تندرست می بینی ناگهان بیمار، و در آن بین که وی را مالدار می بینی ناگهان تنگدست می شود.
امام (ع) از اعتماد به دو خصلت یاد شده نهی فرموده است، از آن جهت که آن دو با نقطه مقابلشان یعنی بیماری و تنگدستی، در اختیار بنده نیستند و عوامل و اسباب آنها نیز نامعلوم است. بنا بر این همواره احتمال در پی آمدن یکی پس از دیگری هست. پس اطمینان به چیزی که این طور است از نادانی است. و سزاوار نیست که به این دو فضیلت انسان پشت گرم باشد.
