[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): ازْهَدْ فِی الدُّنْیَا، یُبَصِّرْکَ اللَّهُ عَوْرَاتِهَا، وَ لَا تَغْفُلْ فَلَسْتَ بمَغْفُولٍ عَنْکَ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «ازْهَدْ فِی الدُّنْیَا یُبَصِّرْکَ اللَّهُ عَوْرَاتِهَا- وَ لَا تَغْفُلْ فَلَسْتَ بمَغْفُولٍ عَنْکَ»:
در دنیا پارسا باش، تا خداوند تو را به زشتیهای آن آگاه سازد، و بی خبر مباش که از تو بی خبر نیستند. چون علاقه به دنیا باعث پوشیده ماندن معایب آن از نظر دلبستگان به آن
است، همان طوری که گفته اند: محبّت به چیزی [انسان را] کور و کر می سازد. دشمنی با دنیا و پارسایی در آن باعث از بین بردن آن پوشش و ظاهر کردن عیبها و زشتیهایی است که زیر پوشش بوده است. بنا بر این امام (ع) به خاطر همان نتیجه قابل احتراز، دستور به پارسایی در دنیا داده است.
آن گاه از غفلت در دنیا از ماورای این دنیا به وسیله قیاس مضمری بر حذر داشته است که صغرای آن جمله «فلست بمغفول عنک»، بوده و کبرای مقدر نیز چنین است: و هر چه که غیر مغفول عنه باشد، شایسته نیست که از هدف آن غفلت شود.
