[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مِنْ هَوَانِ الدُّنْیَا عَلَی اللَّهِ أَنَّهُ لَا یُعْصَی إِلَّا فِیهَا، وَ لَا یُنَالُ مَا عِنْدَهُ إِلَّا بتَرْکِهَا.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 475
السبعون بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(370) و قال علیه السّلام: من هوان الدّنیا علی اللَّه أنّه لا یعصی إلّا فیها، و لا ینال ما عنده إلّا بترکها. (84687- 84668)
المعنی:
الربوبیّة فی أعلی درجات الوجود و النور المطلق، و الدّنیا فی أسفل درکات الکون و یکاد أن یکون عدما و ظلمات بعضها فوق بعض، و هذا معنی هوان الدّنیا و بیان أنّها فی حدود عالم الوجود المطلق، و علامته أنّ اللَّه یعصی فیها فکان اللَّه لا یحسبها فی محیط ملکه الواسع اللّا یتناهی و لا ینال ما عند اللَّه إلّا بترکها و الخروج منها إلی عالم القدس الإلهی.
الترجمة:
فرمود: از زبونی دنیا است که خداوند جز در آن نافرمانی نشود، و بدانچه در مائده لطف او است نتوان رسید مگر بگذشتن از آن.
