[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا تَظُنَّنَّ بکَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِی الْخَیْرِ مُحْتَمَلًا.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 443
السادسة و الاربعون بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(346) و قال علیه السّلام: لا تظنّنّ بکلمة خرجت من أحد سوءا و أنت تجد لها فی الخیر محتملا. (83570- 83554)
المعنی:
ظاهر حال الانسان السالم و المسلم المسالم هو الخیر عملا و نیّة، فاذا کان لکلامه محتملا یؤول إلی الخیر و الصّلاح فلا ینبغی حمله علی ما فیه الفساد و ما یخالف الفلاح، فقد ورد فی الحدیث: «ضع أمر أخیک علی أحسنه» و کلامه من أهمّ اموره، فیحمل علی أحسن وجوهه.
الترجمة:
فرمود: هر سخنی از دهنی برآید بدان بدبین مباش و فساد از آن متراش تا بتوانی توجیه به نیکی و صلاحش نمائی.
سخن چون غنچه نشکفته باشد که خوب و بد در آن بنهفته باشد
مشو بدبین بدان تا می توانی که یک مقصود خوب از آن بدانی
