[hadith]وَ هَنَّأَ بحَضْرَتِهِ رَجُلٌ رَجُلًا بغُلَامٍ وُلِدَ لَهُ، فَقَالَ لَهُ لِیَهْنِئْکَ الْفَارِسُ. فَقَالَ (علیه السلام):
لَا تَقُلْ ذَلِکَ، وَ لَکِنْ قُلْ شَکَرْتَ الْوَاهِبَ، وَ بُورِکَ لَکَ فِی الْمَوْهُوب، وَ بَلَغَ أَشُدَّهُ، وَ رُزقْتَ برَّهُ.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 437
الاربعون بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(340) و هنّأ بحضرته رجل رجلا بغلام ولد له فقال له: لیهنئک الفارس، فقال علیه السّلام: لا تقل ذلک، و لکن قل: شکرت الواهب و بورک لک فی الموهوب، و بلغ أشدّه، و رزقت برّه. (83403- 83371)
المعنی:
قوله (شکرت الواهب) إخبار عن شکره للّه لما فی الولد من حسن الرّضا و القبول بولادته و إقامة الولیمة و السرور بعزّته، و تنبیه علی المزید من الشکر بهذه النعمة ثمّ دعاء بکونه مبارکا له و موجبا لمزید نعمته مع طلب سلامة الولد فی نفسه و سلامته لأبیه ببرّه و أداء حقوقه، و کلمة التهنئة الّتی أدّاها الرّجل من شعار الجاهلیّة و قد نهی عنه فی الاسلام.
قال الشارح المعتزلی: هنّأ رجل الحسن البصری بغلام فأجابه: لا مرحبا بمن إن عاش کدّنی، و إن مات هدّنی، و إن کنت مقلا أنصبنی، و إن کنت غنیّا أذهلنی، ثمّ لا أرضی بسعیی له سعیا، و لا بکدّی علیه فی الحیاة کدّا، حتّی أشفق علیه بعد موتی من الفاقة، و أنا فی حال لا یصل إلیّ من فرحه سرور، و لا من همّه حزن.
الترجمة:
مردی در محضرش مرد دیگری را بنوزاد پسر تهنیت گفت که «قدم پهلوانت مبارک» آن حضرت فرمود: این را مگو، بگو: بخشنده را شاکر باش، و بخشیده مبارک باد، بدوران جوانی رسد و حق شناس تو باشد.
