[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) لِبَعْضِ أَصْحَابهِ: لَا تَجْعَلَنَّ أَکْثَرَ شُغُلِکَ بأَهْلِکَ وَ وَلَدکَ؛ فَإِنْ یَکُنْ أَهْلُکَ وَ وَلَدُکَ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ، فَإِنَّ اللَّهَ لَا یُضِیعُ أَوْلِیَاءَهُ؛ وَ إِنْ یَکُونُوا أَعْدَاءَ اللَّهِ، فَمَا هَمُّکَ وَ شُغُلُکَ بأَعْدَاءِ اللَّهِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «لِبَعْضِ أَصْحَابهِ- لَا تَجْعَلَنَّ أَکْثَرَ شُغُلِکَ بأَهْلِکَ وَ وَلَدکَ- فَإِنْ یَکُنْ أَهْلُکَ وَ وَلَدُکَ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ- فَإِنَّ اللَّهَ لَا یُضِیعُ أَوْلِیَاءَهُ- وَ إِنْ یَکُونُوا أَعْدَاءَ اللَّهِ- فَمَا هَمُّکَ وَ شُغُلُکَ بأَعْدَاءِ اللَّهِ»:
امام (ع) از کار زیاد برای زن و فرزند به خاطر بازماندن از طاعت خدا نهی کرده است و بر روا نبودن آن به دلیلی اشاره فرموده است که آن دلیل به منزله قیاس شرطی منفصلی است که تقدیر آن چنین است: خانواده ات از دو صورت بیرون نیستند: یا دوستان خدایند و یا دشمنان او، و به هر دو صورت کار برای آنها درست نیست، زیرا خداوند هزینه دوستانش را کفایت می کند و آنان نیازی به زحمت دیگران ندارند، و اما دشمنان خدا را نیز مورد توجه قرار دادن روا نیست.
«ما» در عبارت: «فما همّک: استفهام بر سبیل سرزنش و توبیخ است.
