[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): الثَّنَاءُ بأَکْثَرَ مِنَ الِاسْتِحْقَاقِ مَلَقٌ، وَ التَّقْصِیرُ عَنِ الِاسْتِحْقَاقِ عِیٌّ أَوْ حَسَد.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص112
الثّناء باکثر من الاستحقاق ملق، و التقصیر عن الاستحقاق عی او حسد. «ستودن افزونتر از آنچه سزاوارست، چاپلوسی است و کمتر از آنچه سزاوارست، درماندگی یا حسد است.»
از دیرباز خوش نمی داشته اند که شاعر در شعر خویش نسبت به ممدوح ستایش فزون از اندازه بیاورد و می گفته اند، بهترین ستایشها آن است که شاعر در آن میانه رو باشد، و این راه درست است. هر چند گروهی گفته اند بهترین شعر در ستایش، شعری است که در آن مبالغه و بزرگداشت بیشتر در اوصاف ممدوح گفته شده باشد.
شاید مقصود آن حضرت را بتوان بر این موضوع حمل کرد که ستایش در حضور و رویاروی را در نظر داشته است که اگر فزون از اندازه باشد، چاپلوسی است، ولی کسی که پشت سر ستایش می کند چه در حد معمول و چه فزون از آن به تملق توصیف نمی شود.
