[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَوْ رَأَی الْعَبْدُ الْأَجَلَ وَ مَصِیرَهُ، لَأَبْغَضَ الْأَمَلَ وَ غُرُورَه.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 421
الثالثة و العشرون بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(323) و قال علیه السّلام: لو رأی العبد الأجل و مسیره [مصیره ] لأبغض الأمل و غروره. (82943- 82931)
المعنی:
یشیر إلی أنّه لو کان مدّة العمر المقدّر فی معرض معاینة البشر فینظر بعینه إلی نقصانه ساعة بعد ساعة و یوما بعد یوم، و یری بعینه تحوّله من الحیاة إلی الموت و من الحرکة إلی السکون، و یری معاملة أولاده و أصدقائه معه بعد انقضاء أجله و ربطه بماله و جاهه حینئذ لأثّر ذلک فی أمله و غروره و استبدل بحبّها بغضا، و بالسعی ورائها تقلّصا و اعتزالا.
الترجمة:
فرمود: اگر بنده ای بچشم خود عمر و سرانجامش را می دید، آرزو و غرور زندگیش را دشمن می داشت.
گر که دیدی بنده ای با چشم خود عمر خویش و سوء حال مرگ خود
از غرور و آرزو بیزار شد بهر مرگ خود بفکر کار شد
