[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَرَضَ فِی أَمْوَالِ الْأَغْنِیَاءِ أَقْوَاتَ الْفُقَرَاءِ، فَمَا جَاعَ فَقِیرٌ إِلَّا بمَا مُتِّعَ بهِ غَنِیٌّ، وَ اللَّهُ تَعَالَی سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِکَ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ- فَرَضَ فِی أَمْوَالِ الْأَغْنِیَاءِ أَقْوَاتَ الْفُقَرَاءِ- فَمَا جَاعَ فَقِیرٌ إِلَّا بمَا مُتِّعَ بهِ غَنِیٌّ- وَ اللَّهُ تَعَالَی سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِکَ»:
مقصود امام (ع) از این واجب، زکات است، بدیهی است که گرسنگی فقیر، بدان جهت است که توانگر جلو روزی و یا آنچه را که وسیله روزی اوست بازگرفته است. و امام (ع) با عبارت: «و اللّه سائلهم» (خدا مؤاخذه خواهد کرد)، توانگران را بیم داده است، و این جمله مقدمه صغرا برای قیاس مضمری است که کبرای مقدّر آن چنین است: و هر کس که مورد بازخواست خداست، سزاوار است که از مؤاخذه او بر حذر باشد.
