[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَرَضَ فِی أَمْوَالِ الْأَغْنِیَاءِ أَقْوَاتَ الْفُقَرَاءِ، فَمَا جَاعَ فَقِیرٌ إِلَّا بمَا مُتِّعَ بهِ غَنِیٌّ، وَ اللَّهُ تَعَالَی سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِکَ.[/hadith]
السابعة عشرة بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(317) و قال علیه السّلام: إنّ اللَّه سبحانه فرض فی أموال الأغنیاء أقوات الفقراء، فما جاع فقیر إلّا بما متّع به غنیّ، و اللَّه تعالی سائلهم عن ذلک. (82834- 82809)
المعنی:
الظاهر أنّ أقوات الفقراء الّتی جعلت فی أموال الأغنیاء هی الزکاة المفروضة علی الوجه المقرّر فی بابها، فلو منعت کان من علیه مسؤولا عند اللَّه، و قد صرّح فی غیر واحد من الأخبار أنّ مقدار الزکاة المفروضة کاف لرفع حاجة الفقراء.
کما روی فی باب، العلّة لوضع الزکاة، بسنده عن حسن بن علیّ الوشاء، عن أبی الحسن الرضا علیه السّلام قال: قیل لأبی عبد اللَّه علیه السّلام: لأیّ شیء جعل اللَّه الزکاة
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 416
خمسة و عشرین فی کلّ ألف و لم یجعلها ثلاثین؟ فقال علیه السّلام: إنّ اللَّه عزّ و جلّ جعلها خمسة و عشرین، أخرج من أموال الأغنیاء بقدر ما یکتفی به الفقراء، و لو أخرج النّاس زکاة أموالهم ما احتاج أحد.
الترجمة:
فرمود: خداوند سبحان خوراک فقراء را در أموال توانگران واجب کرد و هیچ فقیری گرسنه نماند جز بواسطه آنکه توانگر از حق او بهره مند شده است و خدای تعالی از این مطلب از آنان بازخواست کند.
بمال اغنیاء قوت فقیران بود فرض إلهی بی کم و کاست
فقیر ار سر کند لخت و گرسنه خدا از اغنیاء کرد است درخواست
