[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَرَضَ فِی أَمْوَالِ الْأَغْنِیَاءِ أَقْوَاتَ الْفُقَرَاءِ، فَمَا جَاعَ فَقِیرٌ إِلَّا بمَا مُتِّعَ بهِ غَنِیٌّ، وَ اللَّهُ تَعَالَی سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِکَ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص103
انّ الله سبحانه فرض فی اموال الاغنیاء اقوات الفقراء، فما جاع فقیر الا بما متّع به غنیّ، و الله تعالی سائلهم عن ذلک. «خداوند سبحان روزی درویشان را در اموال توانگران مقرر و واجب فرموده است، هیچ درویشی گرسنه نماند مگر به آنچه توانگری حق او را باز داشت و خداوند متعال از این کار توانگران را باز خواست می کند.»
در اخبار صحیح نقل شده است که ابوذر می گفته است: به حضور پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم که در سایه کعبه نشسته بود رفتم، همین که مرا دید، فرمود: به خدای کعبه که ایشان زیان کارانند. گفتم: چه کسانی؟ فرمود: آنان که مال بسیار دارند، مگر کسی که از هر جانب مواظب باشد و چنین و چنان کند و بسیار اندک اند، هیچ دارنده گاو و شتر و گوسپندی نیست که زکات مال خود را نداده باشد مگر اینکه روز قیامت گاو و شتر و گوسپندش به صورت بسیار بزرگ و فربه او را احاطه می کند و مکرر با شاخهای خود او را فرو می کوبد و لگدکوب می سازد و این کار پیوسته تکرار می شود تا خداوند حساب مردم را برسد.
