[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): الْعُمُرُ الَّذی أَعْذَرَ اللَّهُ فِیهِ إِلَی ابْنِ آدَمَ، ستُّونَ سَنَة.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص102
و قال علیه السّلام: العمر الذی اعذر الله فیه الی ابن آدم ستون سنة. «میزان عمری که خداوند در آن عذر آدمی را می پذیرد، شصت سال است.»
یعنی خداوند متعال برای آدمی مدت عمری را که عذر او را می پذیرد تا شصت سالگی است که دوران کودکی و جوانی و کهولت است و به مناسبت غلبه شهوت و پیروی از خواهش نفس و شور و شر جوانی ممکن است عذر آدمی پذیرفته شود و چون از شصت سالگی بگذرد به سن پیری رسیده است و شور و شر او کاستی می پذیرد و دیگر عذری برای نادانی او پذیرفته نیست. شاعران هم در این باره و در مورد کمتر از شصت سالگی اشعاری سروده اند و یکی از ایشان چنین سروده است: چون مرد چهل ساله شود و از دیگر مردان فروتر ماند و خود را به صالحان پیوسته نسازد، او را رها کن که در باقی مانده روزگار خود به آنان نخواهد پیوست.
