[hadith]وَ سُئِلَ (علیه السلام): کَیْفَ یُحَاسبُ اللَّهُ الْخَلْقَ عَلَی کَثْرَتِهِمْ؟ فَقَالَ (علیه السلام) کَمَا یَرْزُقُهُمْ عَلَی کَثْرَتِهِمْ. فَقِیلَ کَیْفَ یُحَاسبُهُمْ وَ لَا یَرَوْنَهُ؟ فَقَالَ (علیه السلام) کَمَا یَرْزُقُهُمْ وَ لَا یَرَوْنَهُ.[/hadith]
از امام (ع) پرسیدند: چگونه خداوند با کثرت مردم از آنها حساب و پرسش می کند فرمود: «کَمَا یَرْزُقُهُمْ عَلَی کَثْرَتِهِمْ- فَقِیلَ کَیْفَ یُحَاسبُهُمْ وَ لَا یَرَوْنَهُ فَقَالَ (علیه السلام) کَمَا یَرْزُقُهُمْ وَ لَا یَرَوْنَهُ»:
چگونگی محاسبه خلایق را با کثرت جمعیّت، تشبیه به کیفیت روزی رسانی به آنها با کثرت جمعیّت، فرموده است، و این مطلب را به دلیل روشنی و آگاهی سائل از آن، در تشبیه، اصل [مشبه به] قرار داده است. و همین طور، کیفیت محاسبه آنها را با ندیدن خداوند توسط آنان به کیفیّت روزی رسانی بدانها بدون رؤیت، تشبیه کرده است، و وجه شبه در هر دو مورد، ممکن بودن مطلب است با توجّه به فراگیری قدرت او و بی نیازی در موردی به چیز دیگر.
