[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) [عِنْدَ وقُوُفِهِ] عَلَی قَبْرِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه وآله) سَاعَةَ دَفْنِهِ: إِنَّ الصَّبْرَ لَجَمِیلٌ إِلَّا عَنْکَ، وَ إِنَّ الْجَزَعَ لَقَبیحٌ إِلَّا عَلَیْکَ؛ وَ إِنَّ الْمُصَابَ بکَ لَجَلِیلٌ، وَ إِنَّهُ قَبْلَکَ وَ بَعْدَکَ لَجَلَلٌ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص 84
و قال علیه السّلام عند وقوفه علی قبر رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله ساعة دفن رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله و سلّم: ان الصبر لجمیل الا عنک، و ان الجزع لقبیح الّا علیک، و ان المصاب بک لجلیل، و انّه بعدک لقلیل. «و آن حضرت پس از دفن پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم کنار گور آن حضرت ایستاد و چنین گفت: شکیبایی نیکوست جز از تو و بی تابی ناپسند است جز بر تو، همانا مصیبت تو سخت بزرگ است و پس از تو هر مصیبتی اندک است.»
ابن ابی الحدید ضمن شرح این سخن به آوردن نمونه هایی از اشعار شاعران پرداخته است و از جمله این دو بیت را که منسوب به امیر المؤمنین علیه السّلام دانسته است، نقل کرده است: همچون مردمک چشم من بودی، مردمک چشم من بر تو گریست، پس از تو هر کس می خواهد بمیرد که من فقط از مرگ تو حذر می کردم.
