[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ تَذَکَّرَ بُعْدَ السَّفَرِ، إسْتَعَدَّ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص74
من تذکر بعد السفر استعد. «هر که دوری سفر - آخرت- را به یاد آورد، آماده می شود.»
اصحاب معانی گفته اند: مثل مردم دنیا همچون کاروانی است که در بیابانی به آبشخوری گوارا می رسد، برخی از کاروانیان از آن آب اندکی می آشامند و سپس به دوری راه و مقصد می اندیشند که ممکن است آب دیگری نباشد و از آن آبشخور چندان آب بر می دارد که آنان را تا مقصد برساند. برخی دیگر از آن آب خود را سیراب می کنند ولی از آماده شدن و آب برداشتن غافل می مانند و چنین می پندارند که همان آبی که آشامیده اند آنها را کفایت می کند و از اندوختن آب بی نیاز می سازد ولی گمان آنان بر خلاف می شود و در آن بیابان اسیر تشنگی می شوند و جان می سپارند. ابن ابی الحدید سپس روایتی را از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم که متضمن همین معنی است، آورده است.
