[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): أَفْضَلُ الزُّهْد، إِخْفَاءُ الزُّهْد.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «أَفْضَلُ الزُّهْد إِخْفَاءُ الزُّهْد»:
پارسایی دو گونه است: پارسایی آشکارا و پارسایی پنهان که همین است پارسایی واقعی و سودمند، پیامبر (ص) فرموده است: «براستی که خداوند نه به چهره های ظاهر شما می نگرد و نه به رفتار شما، بلکه به دلهای شما می نگرد.» و از همین جهت است که این بالاترین نوع پارسایی است. و مقصود امام (ع) هم پارسایی پنهانی است. به این ترتیب صفت را به موصوف اضافه کرده و آن را مقدم داشته است، چون پنهان داشتن، مهمتر از خود پارسایی است، و از طرفی پارسایی ظاهری شاید از ریا و سمعه غیر قابل انفکاک باشد بنا بر این کم ارزش است.
