[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): قَلِیلٌ تَدُومُ عَلَیْهِ، أَرْجَی مِنْ کَثِیرٍ مَمْلُولٍ مِنْهُ.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 368
السابعة و الستون بعد المائتین من حکمه علیه السّلام:
(267) و قال علیه السّلام: قلیل تدوم علیه أرجی من کثیر مملول منه. (81647- 81636)
المعنی:
أشار علیه السّلام إلی أنّ من شرائط قبول الأعمال حضور القلب و التوجّه، و إنما یتحقّق ذلک بالنشاط و الاقبال نحو العمل عن رغبة تسرّ القلب، فاذا صار العمل مملا و مکسلا یسلب عنه روح العبادة، کما أنّه ینتهی بالقطع و التعطیل لا محالة، فالاشتغال بعمل قلیل دائم أرجی و أحسن من الکثیر المملّ المزاحم.
الترجمة:
خیری اندک که بر آن مداومت کنی، به از بسیاریست که از آن إظهار ملالت نمائی.
کردار کمی که خوب و پیوست بود به از عمل کثیر با تنگدلی
