[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): أَحْببْ حَبیبَکَ هَوْناً مَا، عَسَی أَنْ یَکُونَ بَغِیضَکَ یَوْماً مَا؛ وَ أَبْغِضْ بَغِیضَکَ هَوْناً مَا، عَسَی أَنْ یَکُونَ حَبیبَکَ یَوْماً مَا.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص67
احبب حبیبک هونا ما عسی ان یکون بغیضک یوما ما. و ابغض بغیضک هونا ما، عسی أن یکون حبیبک یوما ما. «دوست دار، دوست خود را آهسته و نرم، شاید که روزی دشمنت شود و دشمن دار، دشمن خود را آهسته و نرم، شاید روزی دوست تو گردد.»
خلاصه این سخن نهی از افراط در دوستی و دشمنی است که گاه ممکن است آن کسی را که دوست می داری، دشمنت شود و آن را که دشمن می داری، دوست تو گردد.
عدی بن زید در این باره چنین سروده است: از هیچ دشمنی در امان مباش، از اینکه خانه دلش به خانه دلت نزدیک شود و از هیچ دوستی، از اینکه ملول شود و از تو دوری گزیند.
