[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَرَارَةُ الدُّنْیَا
،
حَلَاوَةُ الْآخِرَةِ؛ وَ حَلَاوَةُ الدُّنْیَا، مَرَارَةُ الْآخِرَةِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «مَرَارَةُ الدُّنْیَا حَلَاوَةُ الْآخِرَةِ- وَ حَلَاوَةُ الدُّنْیَا مَرَارَةُ الْآخِرَةِ»:
یعنی اینها لازم و ملزوم یکدیگرند. کلمه «حلاوت شیرینی» و «مرارت تلخی» را استعاره برای لذّت و رنج آورده است، بدیهی است که رنجهای دنیا پیامد ترک لذّتهای دنیا -و به منظور آخرت خواهی و میل به اجر اخروی است که خود باعث شیرینی و لذّت اخروی می باشد- و استفاده نبردن از لذّتهای دنیاست. و همچنین برخورداری از لذّتهای دنیا باعث غفلت از آخرت و ترک عمل اخروی است، و این خود باعث عذاب در آخرت می شود و شقاوت اخروی را در پی دارد.
