[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): عَرَفْتُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بفَسْخِ الْعَزَائِمِ، وَ حَلِّ الْعُقُود، وَ نَقْضِ الْهِمَم.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «عَرَفْتُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بفَسْخِ الْعَزَائِمِ وَ حَلِّ الْعُقُود»:
مقصود امام (ع) شناخت وجود حق تعالی است. توضیح برهان این است که انسان گاهی بر کاری عزم راسخ دارد، و بر اساس تصوّری که نسبت به سود و انگیزه عملی دارد، تصمیم قلبی می گیرد، و پس از اندکی تصمیم به هم می خورد، و به دلیل از بین رفتن آن انگیزه و یا به خاطر مانعی که پیش می آید از عزم خود برمی گردد.
حال با توجّه به مقدّمه بالا، می گوییم: این دگرگونیها و تصوراتی که در پی هم از خاطر انسان می گذرند که باعث رجحان انجام کار مورد تصمیم می گردند، اموری ممکن اند و در دو جهت بود و نبود، نیاز به رجحان دهنده و تأثیر گذارنده ای دارد، دلیل رجحان اگر از ناحیه خود بنده باشد، باز خود نیاز به مرجّح دارد، که در این صورت، باعث دور یا تسلسل می گردد، و چون دور و تسلسل باطل است، پس ناگزیر باید مرجّح به خداوندی که -او دگرگون کننده دلها و بینشهاست- منتهی گردد، و هدف همین است.
