[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ یُعْطِ بالْیَد الْقَصِیرَةِ، یُعْطَ بالْیَد الطَّوِیلَةِ.
[قال الرضی رحمه الله تعالی و معنی ذلک أن ما ینفقه المرء من ماله فی سبیل الخیر و البر و إن کان یسیرا فإن الله تعالی یجعل الجزاء علیه عظیما کثیرا؛ و الیدان هاهنا عبارة عن النعمتین ففرّق (علیه السلام) بین نعمة العبد و نعمة الرب تعالی ذکره بالقصیرة و الطویلة، فجعل تلک قصیرة و هذه طویلة لأن نعم الله أبدا تضعف علی نعم المخلوق أضعافا کثیرة إذ کانت نعم الله أصل النعم کلها فکل نعمة إلیها ترجع و منها تنزع].[/hadith]
امام (ع) فرمود: «مَنْ یُعْطِ بالْیَد الْقَصِیرَةِ یُعْطَ بالْیَد الطَّوِیلَةِ»:
این سخن امام (ع) اشاره دارد به آیات شریفه: «مَنْ جاءَ بالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها»، و «إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً یُضاعِفْهُ لَکُمْ» که لفظ ید (دست) را در هر دو مورد، برای نعمت و بخشش استعاره آورده است. و دراز و کوتاه، کنایه از زیادی و کمی است.
