[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ یُعْطِ بالْیَد الْقَصِیرَةِ، یُعْطَ بالْیَد الطَّوِیلَةِ.
[قال الرضی رحمه الله تعالی و معنی ذلک أن ما ینفقه المرء من ماله فی سبیل الخیر و البر و إن کان یسیرا فإن الله تعالی یجعل الجزاء علیه عظیما کثیرا؛ و الیدان هاهنا عبارة عن النعمتین ففرّق (علیه السلام) بین نعمة العبد و نعمة الرب تعالی ذکره بالقصیرة و الطویلة، فجعل تلک قصیرة و هذه طویلة لأن نعم الله أبدا تضعف علی نعم المخلوق أضعافا کثیرة إذ کانت نعم الله أصل النعم کلها فکل نعمة إلیها ترجع و منها تنزع].[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص28
و قال علیه السّلام: من یعط بالید القصیرة یعط بالید الطویلة. «هر که با دست کوتاه ببخشد، او را با دست دراز ببخشند.»
سید رضی که خدایش رحمت کناد گفته است: معنی این سخن این است که آنچه آدمی از مال خود در راه خیر و نیکی کردن می پردازد هر چند اندک باشد، خداوند متعال پاداش آن را بزرگ و بسیار قرار می دهد و منظور از کلمه «ید» در این جا نعمت است. علی علیه السّلام میان نعمت بنده و نعمت خدای متعال فرق نهاده و یکی را به کوتاه و دیگری را به بلند توصیف فرموده است که نعمتهای خداوند همواره بر نعمت مخلوق فزونی بسیار دارد و چون نعمتهای خداوندی اصل و ریشه همه نعمتهاست، پس همه نعمتها بر آن برمی گردد و از آن سرچشمه می گیرد. این جمله را چون سید رضی شرح داده است، من از شرح آن بی نیازم.
