[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): حَسَدُ الصَّدیقِ، مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ.[/hadith]
السابعة بعد المائتین من حکمه علیه السّلام:
(207) و قال علیه السّلام: حسد الصّدیق من سقم المودّة. (79172- 79165)
المعنی:
الصّدیق السّلیم من یری نفع الصّدیق نفعه، و ضرّه ضرّه، و نعمته نعمته، و علی هذا المنوال، و هو الّذی قال علیّ علیه السّلام لابنه الحسن: یا بنیّ ابذل نفسک و مالک
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 289
لصدیقک، فاذا کان الصدیق بتلک المنزلة من صدیقه فلا معنی لأن یحسده، لأنّ الحسد تمنّی زوال نعمة المحسود، فاذا ظهر الحسد ممّن یدّعی الصداقة و الودّ یدلّ علی خلل فی صداقته و مودّته، و کذب فی دعواه.
الترجمة:
فرمود: حسد بردن بر دوست، از نادرستی در مهر اوست.
حسد بر دوست گر گردید پیدا شود بیماری مهرش هویدا
