[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): حَسَدُ الصَّدیقِ، مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «حَسَدُ الصَّدیقِ مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ»:
دوستی خالص مستلزم آن است که انسان آنچه برای خود می خواهد، برای دوستش بخواهد و آنچه برای خود نمی پسندد برای دوستش نپسندد. امّا حسد با این حالت منافات دارد، چون لازمه حسد، آن است که خیر و نیکی از محسود زوال پذیرد، پس دوستی حاسد در این صورت ناقص و ناسالم است، و مقصود از «سقم» نیز همین است.
