[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ لَانَ عُودُهُ، کَثُفَتْ أَغْصَانُهُ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص18
من لان عوده کثفت اغصانه. «هر که چوبش -خوی و عادتش- نرم باشد، شاخ و برش بسیار بود.»
شاید این سخن اشاره به این گفتار خداوند باشد که فرموده است: «سرزمین خوب گیاهش به فرمان پروردگارش بیرون می آید.» معنی این کلمه این است که هر کس خوشخوی و نرم گفتار باشد، دوستداران و یاران و پیروانش بسیار می شوند، و نظیر گفتار دیگر آن حضرت است که فرموده است: هر که نرم گفتار باشد، دوستی او واجب می شود. و خداوند متعال فرموده است: «اگر خشن و سخت دل باشی از گرد تو پراکنده می شوند.»
