[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): أَقِیلُوا ذَوِی الْمُرُوءَاتِ عَثَرَاتِهِمْ، فَمَا یَعْثُرُ مِنْهُمْ عَاثِرٌ إِلَّا وَ [یَدُهُ بیَد اللَّهِ] یَدُ اللَّهِ بیَدهِ یَرْفَعُهُ.[/hadith]
التاسعة عشرة من حکمه علیه السّلام:
(19) و قال علیه السّلام: أقیلوا ذوی المروءات عثراتهم، فما یعثر منهم عاثر إلّا و ید اللَّه بیده [یده بید اللَّه] یرفعه. (73515- 73499)
اللغة:
(أقلته) البیع اقالة و هو فسخه- صحاح- أقال إقالة اللَّه عثرتک: أنهضک من سقوطک، و منه الاقالة فی البیع- المنجد.
(المروءة) کمال الرّجولیة- المنجد- (العثرة) جمع عثرات: السقطة- المنجد.
الاعراب:
عثراتهم مفعول ثان لأقیلوا، عاثر فاعل یعثر و تنکیره لافادة العموم و ید اللَّه بیده، جملة مبتداء و خبر یفسّره قوله: یرفعه.
المعنی:
أصحاب المروءة محبوبون عند اللَّه و النّاس لأنّ المروءة خلق حسن و سماح و عفّة و خدمة و إعانة للنّاس.
قیل للأحنف: ما المروءة؟ قال: العفّة و الحرفة، تعفّ عما حرّم اللَّه و تحترف
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 37
فیما أحلّ اللَّه، و فی حدیث عن رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله: إن کان لک خلق فلک مروءة.
الترجمة:
از لغزش مردان بزرگ در گذرید، هر کدام بلغزند خدا دست در دست آنانرا بر فرازد.
چشم از لغزش مردان تو بپوشان که خدا دست بر دست بر آرد همه را تا به سها
