[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): أَقِیلُوا ذَوِی الْمُرُوءَاتِ عَثَرَاتِهِمْ، فَمَا یَعْثُرُ مِنْهُمْ عَاثِرٌ إِلَّا وَ [یَدُهُ بیَد اللَّهِ] یَدُ اللَّهِ بیَدهِ یَرْفَعُهُ.[/hadith]
امام (ع) فرمود
: «
أَقِیلُوا ذَوِی الْمُرُوءَاتِ عَثَرَاتِهِمْ
فَمَا یَعْثُرُ مِنْهُمْ عَاثِرٌ إِلَّا وَ یَدُ اللَّهِ بیَدهِ یَرْفَعُهُ»:
امام (ع) با یادآوری این مطلب که دست خدا به دست جوانمردان است و
آنان را بلند می کند، در مورد، گذشت از لغزشهای جوانمردان، که به ندرت لغزش از آنها سر می زند، تشویق کرده است مانند داد و ستد آنان که ممکن است پشیمان شوند.
کلمه: «عثرات» را برای خطایی که از روی بی توجّهی از آنان سرزند، و لفظ «ید» را برای عنایت و قدرت خداوندی، استعاره آورده است. و این که دست خدا به دست آنهاست و آنان را بلند می کند، کنایه از وابستگیهای آنان به خدا و جبران حال ایشان است، توضیح آن که جوانمردی، فضیلت بزرگی است که باعث جلب توجّه مردم و میل قلبی و کمک آنان می گردد، بدین ترتیب، خطاکار جوانمرد، برای عنایت خدا، و هم چنین به پاخواستن و جبران لغزش خود، آمادگی پیدا می کند
.
