[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ هَذهِ الْقُلُوبَ تَمَلُّ کَمَا تَمَلُّ الْأَبْدَانُ، فَابْتَغُوا لَهَا طَرَائِفَ الْحِکْمَةِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «إِنَّ هَذهِ الْقُلُوبَ تَمَلُّ کَمَا تَمَلُّ الْأَبْدَانُ- فَابْتَغُوا لَهَا طَرَائِفَ الْحِکَمِ»:
گاهی نفوس انسانی از یک نوع علم و دانش زده می شوند، و به دلیل یک نواختی مطالب آن از نگرش در آن افسرده می گردند. وقتی که بر بخشی از مطالب آن آگاهی یابند قسمتهای دیگر را نیز با آن مقایسه می کنند و این قسمت بر ایشان تازگی ندارد تا لذّتبخش باشد و توجه به آن را ادامه بخشد، از طرفی چون حالت افسردگی و زدگی برای نفس آدمی ناپسند است، امام (ع) امر فرموده است تا حکمتهای تازه برای نفس بجویند. مقصود، حکمتهای تازه و شگفت آور برای نفس است که لذّت آور باشد به حدّی که همیشه دنبال دانش و بهره گیری از مطالب گوناگون برآید. مقصود امام (ع) از حکمت، حکمت عملی و اقسام مختلف آن و یا شامل همه اینهاست.
