[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا یَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ، وَ إِنْ طَالَ بهِ الزَّمَانُ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 7، ص374
لا یعدم الصبور الظفر و ان طال به الزمان. «شکیبا، پیروزی را از دست نمی دهد، هر چند روزگارانی بر او بگذرد.»
درباره صبر پیش از این سخن گفته شد. حکیمان گفته اند شکیبایی دو گونه است: جسمی و روحی، شکیبایی جسمی تحمل سختیها به اندازه توان بدن است و این نوع فضیلت کاملی نیست، و بدین سبب شاعر چنین سروده است: «شکیبایی ارواح به فضیلت شناخته شده است همچون شکیبایی پادشاهان که شکیبایی بدنی نیست.»
صبر جسمی یا در کارهای بدنی است چون پیاده روی و بلند کردن سنگ و نظایر آن یا صبر در عکس العمل در قبال بیماری و تحمل ضربه های سنگین است. ولی فضیلت در شکیبایی روحی نهفته است که خود بر دو گونه است: شکیبایی در قبال خواستهای نفسانی که به آن عفت می گویند و صبر در قبال تحمل ناخوشایندها و بر حسب موارد نام آن فرق می کند.
