[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِذَا وَصَلَتْ إِلَیْکُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ، فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بقِلَّةِ الشُّکْرِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «إِذَا وَصَلَتْ إِلَیْکُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ- فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بقِلَّةِ الشُّکْرِ»:
امام (ع) در این گفتار توجه داده است، بر این که به منظور دوام و بقای نعمت باید شکر نعمت را به جای آورد، و از کم سپاسی -به دلیل پیامد ناگوار آن- برحذر داشته است بنا بر این، زنهار به خاطر پیامد کم سپاسی است.
لفظ تنفیر (حذر داشتن) را به ملاحظه شباهت نعمت، به یک گروه پرنده استعاره آورده است، پرندگان به هم پیوسته که اگر اول آن گروه فرود آید، آخر آن نیز فرود خواهد آمد. و در این عبارت اشارتی است بر این که دوام شکر و سپاس باعث دوام و زیادت نعمت است، همان طوری که خداوند متعال فرموده است: «وَ إِذْ تَأَذَّنَ ربک لان شکرتم لازیدنکم ...».
