[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ قَصَّرَ فِی الْعَمَلِ ابْتُلِیَ بالْهَمِّ، وَ لَا حَاجَةَ لِلَّهِ فِیمَنْ لَیْسَ لِلَّهِ فِی مَالِهِ وَ نَفْسهِ نَصِیبٌ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «مَنْ قَصَّرَ فِی الْعَمَلِ ابْتُلِیَ بالْهَمِّ وَ لَا حَاجَةَ لِلَّهِ فِیمَنْ لَیْسَ لِلَّهِ فِی مَالِهِ وَ نَفْسهِ نَصِیبٌ»:
کسی که در عمل برای خدا کوتاهی می کند، بیشتر اوقات در عمل دنیا سرگرم است و بیشتر در پی دنیا و گردآوری مال دنیاست، در صورتی که هر چه از ثروت دنیا برخوردار باشد، اولا به همان اندازه گرفتار غم و اندوه گردآوری دنیاست، و ثانیا در نگهداری و بیم از دست رفتن آنها مضطرب است. عبارت مشهوری است: از دنیا هر چه می خواهی به دست آر، و از غم و اندوه آن دو برابر نصیب ببر.
پس امام (ع) انسان را از کوتاهی در اعمال چه بدنی و چه مالی برحذر داشته است با این عبارت: «و لا حاجة للّه...» و نیاز نداشتن خدا به فرد کوتاهی کننده، کنایه از بی توجهی و به چشم رحمت به او نگاه نکردن است چون او قابلیت آن را ندارد.
